فرم اعلام حضور تجدید پیمان ازدواج

مهمان‌ها پاسخ می‌دهند و کسانی که در عروسی اول بودند خاطره‌ای از آن روز تعریف می‌کنند.

داخلش چه هست

مهمان‌هایی که می‌آیند تعداد همراهان‌شان را می‌گویند. از کسانی که در عروسی اول بودند پرسیده می‌شود چه چیزی از آن روز یادشان مانده و همه می‌توانند آرزویی برای سال‌های پیش رو بنویسند.

  1. 1
    اسم شما
  2. 2
    هنگام غروب کنار ما هستید؟به هیچ قیمتی از دستش نمی‌دهممتأسفانه نمی‌توانم
  3. 3
    چند نفرید؟فقط اگر پاسخ “هنگام غروب کنار ما هستید؟” به هیچ قیمتی از دستش نمی‌دهم باشد
  4. 4
    سال 1380 در عروسی بودید؟بودمآن بار نه
  5. 5
    از آن روز چه چیزی یادتان مانده؟فقط اگر پاسخ “سال 1380 در عروسی بودید؟” بودم باشد
  6. 6
    آرزویی برای بیست و پنج سال بعد

برنامه‌ریزی جشن تجدید پیمان ازدواج

تجدید پیمان معمولاً کوچک‌تر و خودمانی‌تر از عروسی است: خانوادهٔ نزدیک، دوستان قدیمی، اغلب همان کسانی که بار اول هم بودند. لینک را چهار تا شش هفته زودتر بفرستید، یا اگر مهمان‌ها باید سفر کنند هشت هفته.

پرسش خاطره قلب این فرم است. مهمان‌هایی که در عروسی اول بودند چیزهایی را به یاد دارند که خود زوج هرگز ندیدند: سخنرانی ساقدوش که گم شد، باران، خاله‌ای که تمام شب رقصید.

چند خاطره را در مراسم یا سر شام بلند بخوانید و بعد همه را همراه آرزوها برای آلبوم سالگرد چاپ کنید. بچه‌ها و نوه‌هایی که آن موقع به دنیا نیامده بودند عاشق شنیدن‌شان هستند.

سال داخل پرسش را به سال عروسی خودتان و عدد بیست‌وپنج در پرسش آرزو را به عدد سال‌های زندگی مشترک‌تان تغییر دهید. برای خود عروسی، از اعلام حضور عروسی شروع کنید.

پرسش‌های اعلام حضور تجدید پیمان

می‌توانم از آن برای جشن سالگرد ازدواج بدون تجدید پیمان استفاده کنم؟

بله. عنوان و متن معرفی را عوض کنید؛ پرسش‌های خاطره و آرزو برای جشن بیست‌وپنجمین یا پنجاهمین سالگرد ازدواج هم مناسب‌اند. پرسش عروسی اول را نگه دارید، چون در پنجاهمین سالگرد ممکن است بعضی مهمان‌ها نیم قرن پیش در عروسی بوده باشند. متن صفحهٔ پایانی را هم عوض کنید تا دیگر از پیمان بستن کنار ساحل حرفی نزند.

مهمان‌هایی که نمی‌آیند هم خاطره می‌فرستند؟

بله. پرسش عروسی اول را همه می‌بینند، پس دوستی که نمی‌تواند سفر کند هم خاطره‌اش را می‌فرستد. لینک را برای ساقدوش‌های قدیمی که خارج از کشورند هم بفرستید، حتی اگر نمی‌توانند بیایند، چون داستان‌های آن‌ها اغلب از همه غافلگیرکننده‌تر است. مهمان‌هایی که نمی‌آیند صفحهٔ پایانی خودشان را می‌بینند که از آرزوهایشان تشکر می‌کند.

چه کسی پیش از آن روز خاطره‌ها را می‌بیند؟

فقط کسی که فرم را ذخیره کرده است. اگر یکی از فرزندان‌تان جشن را غافلگیرانه برگزار می‌کند، زوج تا لحظه‌ای که خاطره‌ها بلند خوانده شوند چیزی نمی‌بینند. فرم را در حساب خود برگزارکننده ذخیره کنید، نه با ایمیل مشترک خانوادگی که زوج هم به آن دسترسی دارند. در متن معرفی از مهمان‌ها بخواهید غافلگیری را لو ندهند، تا کسی سر یک شام خانوادگی حرفش را نزند.